special trip's diary :)

posted on 23 Mar 2010 00:19 by aprileighth in murmur

Sukhothai trip day 1

 

ตั้งแต่ฉันรู้ว่าทริปครั้งต่อไปจะไปสุโขทัยในใจก็คิดว่ามันต้องสนุกแน่ๆเพราะตอนไปทริปกับโรงเรียนมันสนุกมากทุกอย่างยังตราตรึงอยู่แม้จะไม่มีภาพถ่ายเก็บไว้ทำให้ฉันนับวันรอวันที่จะได้ไปทริปนี้ใจจดใจจ่อ


วันก่อนจะออกเดินทางอจ.ก็ได้มาให้บรีฟไว้บอกให้เก็บข้อมูลให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ฉันได้แต่คิดว่าทริปครั้งนี้มีอะไรมากกว่าการไปเที่ยวกับเพ่ือนๆแล้วหละ และคงไม่เหมือนตอนไปกับโรงเรียนแน่ๆต่อให้จุดหมายจะเหมือนกันแต่ฉันเชื่อว่าผู้ร่วมเดินทางครั้งนี้และอีกหลายๆ factorจะทำให้ฉันรู้สึกต่างกันอย่างแน่นอน'ฉันพร้อมแล้วสุโขทัยเราจะได้เจอกันวันพรุ่งนี้'ฉันคิดแบบนี้


เช้าวันเดินทางนาฬิกาปลุกไม่ดังหรือเพราะอะไรไม่ทราบคนที่ยังไม่ได้จัดกระเป๋าอย่างฉันจึงต้องเร่งสปีดเป็นสามเท่าเพื่อจะรีบเตรียมตัวให้ทันไม่อยากตกรถแล้วได้เอฟอย่างชิลๆหรอกนะ แต่แน่นอนว่าฉันไปไม่สายอย่างน้อยๆ ก็ไม่ใช่คนสุดท้ายการเริ่มต้นของทริปนี้จึงดูสวยงาม


รถทัวร์หน้าตาคุ้นตาจอดรออยู่หน้าคณะฉันจัดแจงส่งกระเป๋าเข้าช่องเก็บสัมพาระแล้วเข้าไปในตึกอย่างตื่นเต้นเพราะอะไรหนะหรือก็เพิ่งตัดผมมาใหม่หนะสิทุกคนต้องขำแน่ๆ และก็เป็นเช่นนั้น


เราขึ้นรถกันเมื่อถึงเวลาใครๆ ต่างก็อยากจะพักผ่อนงีบกันเป็นแถว ซักพักอจ.ก็เปิดupให้ดูต้องยอมรับเลยว่าสมกับที่กวาดรางวัลมามากมายอนิเมชั่นเรื่องนี้ สุดยอดจริงๆยิ่งได้ดูเบื้องหลังก่อนจะมาเป็น upยิ่งทำให้ทึ่งไปกับความตั้งใจของทีมงานความใส่ใจ อดทน ของพวกเค้าทำให้ฉันคิดได้ว่าการจะสร้างผลงานขึ้นมาชิ้นนึงresearchเป็นเรื่องสำคัญมากความใส่ใจและทุกอย่างที่ทีมงานpixarทำก็เพื่อให้ชิ้นงานของเค้าออกมาดีที่สุด


เล็กเลือดหมู จุดแวะกินมื้อเช้าของเราชาวคณะฉันเดินลงจากรถด้วยความง่วงแต่เมื่อได้สูดอากาศข้างนอกแล้วก็ตื่นทันทีมองไปรอบๆ ก็เห็นแต่ทุ่งนาสีเขียวสด ถึงจะได้เห็นภาพนี้มาตลอดทางแล้วก็ตามแต่เมื่อมาอยู่ตรงหน้าแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะสูดอากาศให้เต็มปอดอีกครั้งเป็นเช้าที่สวยงามจริงๆจากนั้นก็ลองเสริจดูในgooglemap ว่าอยู่ที่ไหนแล้วก็ต้องแปลกใจกับภาพหลังคาร้านที่มองเห็นชัดมากจากดาวเทียมเขียนว่า 'เล็ก'ด้วยกระเบื้องสีขาวโดยมีพื้นหลังเป็นกระเบื้องสีน้ำเงิน


สถานที่ที่สองที่แวะคือวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหารที่จังหวัดพิษณุโลกแน่นอนฉันจำที่นี่ได้เหมือนความทรงจำแล่นกลับมาแม้จะไม่ได้ชัดเจนขนาดจำทางออกจากวัดไปร้านก๋วยเตี๋ยวได้แต่ก็จำได้ว่าเลียบแม่น้ำน่านนั้นมีอะไรบ้างแน่นอนว่าเราไปกินก๋วยเตี๋ยวห้อยขากันแต่ด้วยความจำฉันไม่ค่อยดีจึงไม่ได้เข้าร้านเดิมที่เคยมากินซึ่งอร่อยมาก แต่ร้านนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรก็แค่ลูกชิ้นหมดฉันสั่งเส้นเล็กต้มยำหมูแดงแห้งก็สังเกตว่าทำไมมีถั่วฝักยาวเยอะจังแต่ก็กินหมดชามเหลือไว้แต่ถั่วฝักยาวเนื่องด้วยเวลาจำกัดจึงคิดว่ากลับไปไหว้พระซักหน่อยดีกว่ามาถึงวัดจะไม่เข้าโบถส์ได้อย่างไร แต่แล้วก็สะดุดตากับป้ายที่เขียนว่า'ชีวิตนั้นแสนสั้นศิลปะนั้นยืนยาว'ฉันเห็นด้วยร้อยเปอร์เซนกับข้อความนี้ก็ในเมื่อสิ่งที่เหลืออยู่และคงอยู่ตลอดไปนั้นหาใช่ผู้ที่สร้างมันไม่แต่เป็นตัวศิลปะ หรือ สิ่งนั้นๆต่างหากที่อยู่ให้เราได้เห็นทุกวันนี้


เดินทางต่ออีกไม่นานก็ถึงพิพิธภัณฑ์จ่าทวีซึ่งฉันสะดุดตากับตู้ไปรษณีย์สีแดงสดที่ตั้งอยู่หน้ารั้วขอเดาเองว่ามันมาทำหน้าที่รองรับโปสการ์ดของผู้มาเยี่ยมชมที่อยากจะบอกต่อความรู้สึกดีๆที่ได้จากที่นี่ฉันแอบเสียดายที่ไม่ได้ใช้บริการเจ้าตู้ไปรษณีย์แต่สัญญาว่าถ้าได้ไปเยือนที่นั่นอีกฉันจะหย่อนโปสการ์ดหลายๆใบให้มันทำหน้าที่ให้เต็มทีไปเลย


พิพิธภัณฑ์จ่าทวียังน่ารักเหมือนเดิมของเก่าที่เก็บไว้จากความสามารถความตั้งใจของลุงจ่าดูมีค่าเสมอแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนมาเยือนรอบนี้ฉันจึงไม่ได้ถ่ายรูปสิ่งของเหล่านั้นมากมายแต่เลือกที่จะนั่งคุยกับเจ้าของสิ่งเหล่านั้นแทน


ลุงจ่ายืนมองเหล่านักศึกษาที่ตื่นเต้นกับของเก่าทั้งหลายอยู่แถวสนามหญ้าคุณป้าผู้ดูแลจึงบอกให้ฉันเดินเข้าไปคุยได้เลยไม่ต้องกลัวถามได้ทุกอย่างสุดท้ายฉันก็ทำตามคำแนะนำของคุณป้า


หลังจากคุยกับลุงจ่าก็ได้รู้อะไรมากขึ้นเกี่ยวกับสถานที่ที่ไม่เพียงแค่รวมของเก่ามากมายแต่เป็นทั้งอดีตและอนาคตของเยาวชนลุงจ่าบอกไว้ว่าที่ทำอยู่นี่ก็อยากให้เยาวชนได้มาศึกษาจากของจริงที่จับต้องได้ไม่ใช่ศึกษาจากสารานุกรมหรือหนังสือเพราะนอกจากจะมีของเก่าของโบราณแล้ว ต้นไม้ที่เห็นนี่ก็เลือกมาเองมีชื่อและสรรพคุณ หรือข้อมูลเล็กๆน้อยๆ แปะไว้แทบทุกต้นอยากจะให้เค้ารู้จักสิ่งเหล่านี้ด้วย


ลุงจ่าเล่าว่าแกเริ่มเก็บสะสมพระเครื่องตอนอายุสิบขวบจากนั้นก็เป็นของใช้ที่มีสะสมและเก็บรักษาเรื่อยมาบ้างขอจากคนรู้จัก คนในท้องถิ่นเริ่มขยายวงกว้างไปถึงของจากภาคอื่นๆซึ่งไม่ได้จัดแสดงไว้แต่ลุงจ่ายังมีอีกเยอะมากในโกดังฉันจึงถามลุงว่า ทำไมไม่จัดแสดงทั้งหมดขยายพิพิธภัณฑ์หละจึงได้รู้ว่าที่นี่ขาดทุนอยู่ทุกเดือนค่าใช้จ่ายเดือนละหลายหมื่นฉันจึงคิดไปเองว่าขาดการสนับสนุนจากกระทรวงหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำหน้าที่ด้านนี้ไม่เข้าใจเลยว่าเค้าละเลยสิ่งสำคัญเหล่านี้ไปได้อย่างไรเป็นเรื่องน่าเศร้าที่สังคมมองไม่เห็นค่าของสถานที่แห่งนี้ซึ่งฉันเชื่อว่าไม่ใช่จ่าทวี ที่เดียว แต่อีกหลายพิพิธภัณฑ์ที่ถูกเมิน อย่างน่าเสียดาย


หลายๆคนถามลุงจ่าว่า ชอบของชิ้นไหนเป็นพิเศษทุกคนล้วนได้คำตอบเดียวกันคือไม่มีหรอก ไม่มีอะไรดีไปกว่าอะไรเพราะของทุกชิ้นมีค่าทั้งนั้นมีเท่าๆ กัน บางชิ้นอาจจะสำคัญและมีค่ากับบางคนเท่านั้นเอง ถ้าจะให้เปรียบเทียบกับปัจจุบันฉันคิดว่าของทุกชิ้นมีความหมายในตัวมันเองถ้าคุณเป็นดีไซน์เนอร์อาวุธคู่กายคุณอย่างปากกาหรือสมุดก็คงสำคัญกับคุณมากเช่นเดียวกับอาชีพอื่นๆ


คุยไปคุยมาก็ได้ความอีกว่าเคยมีคนขโมยของจากที่นี่ไปด้วยลุงจ่าบอกว่าไม่ใช่ของชิ้นใหญ่อะไรแต่มันก็มีค่ามากสำหรับคนที่เก็บรักษามันมาอย่างลุงคนที่เอาไปคงคิดว่ามันเป็นของชิ้นเล็กคงไม่เป็นไรแต่สำหรับลุงแล้วมันเป็นเรื่องที่น่าสะเทือนใจ


ตัวการ์ตูนและกราฟฟิคทั้งหลายที่เห็นตามป้ายนู้นนี่ภายในmuseumแห่งนี้ล้วนเป็นฝีมือของลูกสาวลุงจ่าทั้งสิ้นมีหนังสือ ของที่ระลึกป้ายบอกทาง แผ่นที่และอีกมากมายที่ลูกสาวลุงได้ฝากลายเส้นน่ารักไว้แต่ก็น่าเสียดายที่เราไม่ได้เจอเธอเพราะเธอป่วยหนักจึงมาดูแลที่นี่ไม่ได้ฉันคิดว่าคงจะดีมากถ้าได้คุยกับเธอมุมมองของลูกสาวผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์แห่งนี้


เราลาจ่าทวีแล้วเดินดูตึกอื่นๆก่อนจะออกเดินทางต่อเพื่อที่จะไป อุธยานประวัติศาสตร์สุโขทัยด้วยความร้อนของแดดทุกคนดูอ่อนแรงบรรยากาศบนรถจึงค่อนข้างเงียบกว่าตอนเช้า


ตอนเกือบเย็นรถก็เข้าสู่เขตอุทยานประวัติศาสตร์ความร้อนของแดดยามบ่ายที่แผดเผาก็หมดไปพอทุกคนเห็นจักรยานก็วิ่งเข้าใส่เต้นเช่าอย่างไม่ลังเลยี่สิบบาทเท่านั้นเราก็จะได้จักรยานมาขี่กินลมชมวัดอย่างชิลๆอากาศสบายๆ แบบนี้เหมาะกับการขี่จักรยานเป็นที่สุดฉันคิดว่าคนเฝ้าเต้นคงดีใจทุกครั้งที่มีคนมาเยือนก็แน่หละ ร้อยละเก้าสิบเก้าต้องวิ่งปรี่เข้าหาจักรยานแน่


ตั๋วสีม่วงพิมพ์มาอย่างดีแลกกับค่าเข้าชมอุทยานเป็นราคายี่สิบบาทจุดหมายของเราคือ วัดมหาธาตุซัึ่งอยู่ใจกลางอุทยานและเป็นจุดตรวจที่หนึ่งแสดงว่าน่าจะสำคัญที่สุดปั่นไปไม่เท่าไรก็ถึงวัดภาพพระอาทิตย์กลมดิ๊กสีส้มสดเคียงคู่เจดีย์วัดยังสวยงามจนถึงวันนี้ถึงนี่จะเป็นรอบที่สองแต่อย่างที่บอก ไม่มีอะไรเหมือนเดิมความรู้สึกต่างออกไปจากคราวก่อนที่มาเยือนที่นี่ตอนนั้นฉันอาจจะนั่งกินข้าวอยู่ริมน้ำมองพระอาทิตย์ดวงเดียวกันนี้ค่อยๆลับขอบฟ้าไป แต่ตอนนี้ฉันยืนมองมันผ่านตัววัดมันยังไม่ไปไหน ค่อยๆเคลื่อนต่ำลงทีละนิดเท่านั้นเอง


ความประทับใจในวัดมหาธาตุยังเหมือนเดิมเพียงแต่คราวนี้ฉันไม่ได้ให้ความสนใจกับพระพุทธรูปหรือเจดีย์อะไร ฉันแค่นั่งมองเสาหินจำนวนมาก ที่มีช่องเล็กๆตามเสา ข้างในนั้นมีนกพิราบข้างบนยอดเสาก็เช่นกันดูยังไงก็เหมาะสมกันยังกับเป็นเสาที่สร้างมาเพื่อเป็นบ้านให้มันทั้งที่จริงนั้นไม่ใช่ก่อนจะกลับฉันเหลือบเห็นแมวเหมียวสีขาวดำนอนอยู่ใกล้ๆด้วยความที่หมู่นี้ชอบแมวเป็นพิเศษจึงตรงเข้าหามันและพบว่าตาซ้ายของมันมีปัญหาฉันไม่กล้าจ้องเข้าไปจึงไม่รู้ว่าตาบอดหรืออย่างไรเจ้าแมวเหมียวดูมอมแมมมากพยายามจะเดินมาคลอที่ขาตลอดฉันต้องไปแล้วนะเจ้าเหมียวโบกมือตรงหน้ามันสองสามทีแล้วเดินจากมา


ตอนเย็นเราแวะกินข้าวกันที่บิ๊กซีไหนๆ ก็มาถึงสุโขทัยแล้วก็ต้องกินก๋วยเตี๋ยวสุโขทัยสินี่หละมือเย็นของฉัน

edit @ 23 Mar 2010 00:22:55 by aprileighth

edit @ 23 Mar 2010 00:23:43 by aprileighth

Comment

Comment:

Tweet